«Γουρούνι στο σακί» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης (παρουσίαση-κριτική)

«ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΣΤΟ ΣΑΚΙ»  του Georges Feydeau μία ελαφριά κωμωδία παρεξηγήσεων με μουσικοχορευτικά σκετσάκια (Vaudeville) από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.ΚΡΗΤΗΣ έκανε πρεμιέρα στις 17/07 και ετοιμάζεται για περιοδεία.

Για τον Συγγραφέα

Ο Georges Feydeau είναι γνωστός ως θεατρικός συγγραφέας κωμωδιών (φάρσα, κωμωδία παρεξηγήσεων, Vaudeville {Βωντβίλ} – είδος που ανανέωσε). Στα έργα του πρωταγωνιστεί η αστική τάξη την οποία καυτηριάζει και γελοιοποιεί για τις συνήθειες και τα κόμπλεξ της.

Για το έργο

Το "γουρούνι στο σακί" (Chat en poche, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος) είναι γραμμένο το 1888. Είναι ελαφριά κωμωδία παρεξηγήσεων σε τρεις πράξεις, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1892 στο Théâtre Déjazet.

Υπόθεση

Ο Πακαρέλ είναι ένας ευκατάστατος νεόπλουτος αστός που φιλοδοξεί να παρουσιάσει το έργο της κόρης του στην Όπερα των Παρισίων. Προτίθεται λοιπόν να προσλάβει έναν διάσημο τενόρο για να πρωταγωνιστήσει, και κάπως έτσι ξεκινάει μια σειρά συμπτώσεων και παρεξηγήσεων. Καταστάσεις στις οποίες η λογική και το παράλογο συναντιούνται.

Για την παράσταση

Παρακολουθήσαμε την παράσταση στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου στα Χανιά. Πρόκειται για μία ελαφριά κωμωδία παρεξηγήσεων με μουσικοχορευτικά σκετσάκια ενσωματωμένα στην πλοκή του έργου. Ένα έργο ανάλαφρο και ευχάριστο για όσους θέλουν να περάσουν μία όμορφη βραδιά του φετινού καλοκαιριού και να πάρουν μια γεύση από το θεατρικό είδος βωντβίλ, όπως το ανανέωσε ο Georges Feydeau και όπως το διαχειρίστηκε σκηνοθετικά ο Γιάννης Καραχισαρίδης. Το σκηνικό minimal με σύγχρονες πινελιές. Τα κοστούμια ταίριαζαν με τους χαρακτήρες. Οι μουσικές επιλογές έξυπνες και ταιριαστές. Οι ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις των ρόλων τους με συνέπεια αναδεικνύοντας τις κωμικές πτυχές των ηρώων που υποδύθηκαν. Σημειώνοντας και κάποιες "ατέλειες" της παράστασης θα επικεντρωνόμασταν στα χορευτικά σκετσάκια τα οποία ήταν κάπως άτονα καθώς τους έλειπε η ζωντάνια και η σπιρτάδα. Όσον αφορά το κείμενο αυτό καθ' αυτό ήταν κάπως κουραστικές και ίσως περιττές οι αναφορές των ηρώων που εξηγούσαν τις κινήσεις και τις σκέψεις τους, καθώς, εν τέλει, δεν προκαλούσαν το γέλιο στο κοινό. Κλείνοντας να αναφέρουμε το μήνυμα αισιοδοξίας της παράστασης το οποίο συνοψίστηκε επιτυχώς στους στίχους του τραγουδιού, που ακούστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης,"Always Look on the Bright Side of Life"…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Έρση Βασιλικιώτη

ΔΙΑΣΚΕΥΗ – ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Καραχισαρίδης

ΣΚΗΝΙΚΑ – ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Αντώνης Χαλκιάς

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Βάλια Μαργαρίτη

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Έλια Βεργανελάκη

ΔΙΑΝΟΜΗ
Πακαρέλ: Δημήτρης Πιατάς
Ντυφωσσέ: Θανάσης Τσαλταμπάσης
Λαντερνώ (γιατρός): Γιώργος Γιαννόπουλος
Μάρθα (γυναίκα του Πακαρέλ): Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Αμαντίν (γυναίκα του Λαντερνώ): Μαρία Γεωργιάδου
Ζυλί: Δήμητρα Σιγάλα
Λανουά Ντε Βω: Γιάννης Δρακόπουλος
Τιμπύρς (υπηρέτης του Πακαρέλ): Βασίλης Πουλάκος

ΧΟΡΗΓΟΣ: Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων

ΧΟΡΗΓΟΙΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΕΡΤ2 – ERT WORLD – EΡΤ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ / STAR / OTE ΤV /

MME ΚΡΗΤΗΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ

ΚΡΗΤΗ: Ώρα έναρξης στις 21:30

ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΕΜΠΡΟΣΝΕΡΟΣ
ΤΡΙΤΗ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΧΑΝΙΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΧΑΝΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΝΤΑΝΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΚΙΣΣΑΜΟΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑ
ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ
ΤΡΙΤΗ 25 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΣΗΤΕΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΡΕΘΥΜΝΟ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΠΕΡΑΜΑ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΡΙΤΗ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  ΑΡΧΑΝΕΣ

ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Ώρα έναρξης στις 21:00

  1. ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ                 ΠΕΜΠΤΗ            3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ               ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ & ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ
  2. ΡΑΦΗΝΑ                      ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ       4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ           ΘΕΑΤΡΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
  3.  ΑΙΓΙΟ                         ΚΥΡΙΑΚΗ            6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ              ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
  4. ΜΑΝΗ        ΔΕΥΤΕΡΑ            7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ 3˚ΚΜ ΠΛΑΤΣΑΣ-ΜΗΛΕΑΣ
  5. ΚΑΛΑΜΑΤΑ                  ΤΡΙΤΗ                8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ              ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
  6. ΗΛΙΔΑ                         ΤΕΤΑΡΤΗ           9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ               ΘΕΑΤΡΟ ΗΛΙΔΑΣ
  7. ΑΓΡΙΝΙΟ                      ΠΕΜΠΤΗ          10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΚΙΝ/ΦΟΣ "ΕΛΛΗΝΙΣ"
  8. ΠΡΕΒΕΖΑ          ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ     11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
  9. ΛΕΥΚΑΔΑ                     ΣΑΒΒΑΤΟ         12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
  10. ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ                ΚΥΡΙΑΚΗ          13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΛΙΜΑΝΙ ΑΜΦΙΛΟΧ
  11. ΓΙΑΝΝΕΝΑ        ΠΕΜΠΤΗ          17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ      ΘΕΑΤΡΟ Ε.Η.Μ. (ΦΡΟΝΤΖΟΣ)
  12. ΚΑΣΤΟΡΙΑ                 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ     18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                 ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΥΝΟ
  13. ΒΕΡΟΙΑ         ΣΑΒΒΑΤΟ         19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                 ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ
  14. ΣΕΡΡΕΣ                     ΚΥΡΙΑΚΗ          20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ Τ.Ε.Ι.
  15. ΣΥΚΕΣ  ΔΕΥΤΕΡΑ  21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΚΕΩΝ "Μ. ΚΑΤΡΑΚΗΣ"
  16. ΚΑΒΑΛΑ    ΤΡΙΤΗ & ΤΕΤΑΡΤΗ          22 & 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ         ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
  17. ΞΑΝΘΗ     ΠΕΜΠΤΗ      24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
  18. ΣΑΠΕΣ       ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ      25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ               ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
  19. ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ  ΚΥΡΙΑΚΗ & ΔΕΥΤΕΡΑ       27 & 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ    ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗΣ
  20. ΚΟΜΟΤΗΝΗ      ΤΡΙΤΗ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ      ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
  21. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ   ΤΕΤΑΡΤΗ & ΠΕΜΠΤΗ   30 & 31 ΑΓΟΥΣΤΟΥ        ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ
  22. ΒΟΛΟΣ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ   ΥΠΑΙΘ. ΔΗΜ. ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΛΟΥ
  23. ΠΕΙΡΑΙΑΣ   2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ   ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
  24. ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ    ΔΕΥΤΕΡΑ            4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ               ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ
  25. ΑΡΤΕΜΙΔΑ              ΤΡΙΤΗ                5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ           ΛΙΜΑΝΙ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ
  26. ΧΑΛΑΝΔΡΙ   ΤΕΤΑΡΤΗ   6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ
  27. ΒΥΡΩΝΑΣ    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ "Μ. ΜΕΡΚΟΥΡΗ"
  28. ΠΑΠΑΓΟΣ                  ΣΑΒΒΑΤΟ           9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ          ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
  29. ΑΙΓΑΛΕΩ                   ΤΡΙΤΗ               12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ           ΘΕΑΤΡΟ "ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ"
  30. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ            ΤΕΤΑΡΤΗ           13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ            ΘΕΑΤΡΟ "ΘΑΝ. ΒΕΓΓΟΣ"
  31. ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ                ΣΑΒΒΑΤΟ           16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ        ΘΕΑΤΡΟ "Α. ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ"

Ιστορικά Καφέ «με άρωμα Ελλάδας»…

Τα ελληνικά καφενεία -ή καφετέριες, ή  lounge cafe, ή bar cafe, και όπως αλλιώς λέγονται στις μέρες μας- αποτελούσαν ανέκαθεν κοινωνικό θεσμό της χώρας μας. Έχουν συνδεθεί με την κουλτούρα του νεοέλληνα… Η ιστορική κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική παράδοση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον καφέ και τις καφετέριες. Γι’ αυτό ξεκινάμε μία σειρά άρθρων ώστε να εξερευνήσουμε το κομμάτι αυτό της κουλτούρας μας…

Σε αυτό το άρθρο ανθολογούνται τρία ιστορικά καφέ «με άρωμα Ελλάδας» (Αθήνα, Χανιά, Ρώμη) που αξίζει να επισκεφθεί κανείς για ιστορικούς, λαογραφικούς, πολιτισμικούς και άλλους πολλούς λόγους…

1) Καφέ-ζαχαροπλαστείο Zonars (1939), Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου γωνία, Αθήνα.

bfa94d1e-8d03-4828-bc84-df67812a4b75

Εγκαινιάστηκε το 1940 αλλά την περίοδο 1950-1968 γνώρισε τις μεγάλες του δόξες, καθώς σύχναζαν εκεί ιστορικές προσωπικότητες τόσο της πολιτικής όσο και της καλλιτεχνικής σκηνής της πόλης, όπως οι Μάνος Χατζιδάκις, Οδυσσέας Ελύτης, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Γεώργιος Μαύρος κ.α. Φημισμένο για τα σοκολατοειδή και το παγωτό Σικάγο, μία καινοτομία που εισήγαγε πρώτο στην αγορά το Zonars. Περισσότερες λεπτομέρειες για το τότε και τώρα στην ιστοσελίδα του: http://www.citylink.gr/lifestyle/dining/zonars

2)Το ιστορικό καφέ «Κήπος» (1870), Δημοτικός Κήπος Χανιών.

KIPOS.jpg

Λειτουργεί εντός του Δημοτικού Κήπου Χανιών. Εκεί στεγάζονταν η Βουλή της Κρητικής Πολιτείας (09/12/1898). Σήμερα στον φιλόξενο χώρο του εξακολουθεί να παρέχει υψηλής ποιότητας υπηρεσίες καφεστίασης και ψυχαγωγίας όπως εικαστικά δρώμενα, γαστρονομικά φεστιβάλ, φιλολογικές, μουσικές θεματικές & επετειακές βραδιές. Λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα του: http://www.kiposcafe.gr/index.html

3) Antico Caffe Greco (1760), Via Condotti 86, Rome.

136265

Είναι το πιο ιστορικό καφέ της ιταλικής πρωτεύουσας και βρίσκεται σ’ έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Ρώμης, Via Condotti 86, κοντά στην Piazza di Spagna. Ιδρύθηκε από τον Έλληνα Nicola della Maddalena. Ωστόσο, αξιοσημείωτο είναι ότι ο Giacomo Casanova (1725 – 1798) αναφέρει στα Απομνημονεύματά του ότι πήγε το 1742, στο Caffe di strada Condotta, πράγμα που σημαίνει πως το “καφέ” υπήρχε ίσως και πριν το αποκτήσει ο Έλληνας ιδιοκτήτης του. To 1760 απαντάται και πάλι μία αναφορά του σε επιστολή του Γάλλου ζωγράφου Pierre Paul Prudhon, όπου περιγράφει το Caffe Greco ως πασίγνωστο στέκι φιλολογικών και καλλιτεχνικών κύκλων. Η χρυσή εποχή του εκτείνεται σ’ όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Στην ιστοσελίδα του μπορείτε να δείτε τον χώρο, να μάθετε λεπτομέρειες για την ιστορία του και να ψωνίσετε online τα προϊόντα του: http://www.anticocaffegreco.eu/

……………………………………………………………………………………………………………..

Τέλος, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του συνδέσμου των Ιστορικών Καφέ της Ευρώπης και να γνωρίσετε μερικά ακόμα ιστορικά καφέ ανά την Ευρώπη…

http://www.ehica.eu/

Η μουσική ενώνει & ενώνεται…

Rock VS Classical, or maybe not?

Κάθε φορά που διαφορετικά μουσικά όργανα, διαφορετικές φωνές, διαφορετικοί ήχοι συνδυάζονται το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα μοναδικό!

Τ ο “πάντρεμα” των διαφορετικών ειδών είναι το κλειδί της επιτυχίας. Ένα ιδιαίτερο “πάντρεμα” αποτελεί και αυτό της κλασικής μουσικής με τη ροκ μουσική. Ροκ μουσική & Κλασική μουσική: Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Για τη Ροκ δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις… Αν και δεν έχει κλείσει ούτε έναν αιώνα ζωής, η φήμη της είναι μεγάλη!

Για την Κλασική μουσική ίσως χρειάζονται μερικές διεκρινήσεις…

Τ ι;! Κλασική μουσική;! Μα, η κλασική μουσική είναι για λίγους. (λίγους;!) Είναι για εκλεκτούς. (εκλεκτούς;!) Είναι για αριστοκράτες. (Τ ι αιώνα έχουμε;;) Η κλασική μουσική είναι για φλώρους. (φλώρους;!) …

Φτάνει με τις στερεότυπες αντιλήψεις! Ας αποφασίσουμε τι είναι πια αυτή η Κλασική μουσική… Πριν βγάλουμε, όμως, το δικό μας πόρισμα, ας αφήσουμε τις προκαταλήψεις κατά μέρος και να δούμε τα γεγονότα…

Όπως, για παράδειγμα, αιώνες πριν οι συνθέτες κλασικής μουσικής έγραφαν και επαναστατικά κομμάτια, ο Guiseppe Verdi με τα έργα του ενέπνευσε και ενίσχυσε τον αγώνα των Ιταλών να ενωθούν. Άλλο παράδειγμα, “Οι γάμοι του Φίγκαρο” του Pier Beaumarchais, έργο στο οπ οίο θίγεται η καταπίεση της αστικής τάξης απ ό την αριστοκρατία και μελοποιήθηκε απ ό τον Wolfang Amadeus Mozart . (Σημείωση: Η μελωδία είναι ευρύτερα γνωστή στη χώρα μας από παλιότερη δημοφιλή τηλεοπτική διαφήμιση επώνυμου προϊόντος). Γενικά, η Κλασική μουσική παρουσιάστηκε στα τέλη του 18ο αιώνα, όπου αγαπήθηκε και στηρίχθηκε ιδιαίτερα απ ό τη νέα, ανερχόμενη αστική τάξη (τάξη στην οποία ανήκει σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του δυτικού κόσμου).

Ας περάσουμε, όμως, σε πιο σύγχρονα γεγονότα

Με επίκεντρο τη μελωδία καλλιτέχνες της Κλασικής μουσικής και καλλιτέχνες της Ροκ μουσικής πειραματίζονται με τα δύο αυτά είδη. Διότι, μία καλή μελωδία και ένα καλό τραγούδι θα ακούγονται πάντα και πάντα θα αγγίζουν το κοινό. Έτσι, έχουμε συνεργασίες και διασκευές, όπως: τη συνεργασία των Steve Vai & Two Cellos με το τραγούδι “High way to Hell”. Τη διασκευή του “Viva la Vida” των Madness απ ό τον David Garrettva. Τη συναυλία των Scorpions με τη φιλαρμονική ορχήστρα του Βερολίνου και την εκπληκτική εκτέλεση του “Wind of Change”. Η διασκευή της μαγευτικής μελωδίας “Swan Lake” του Pierre Tchaikovsky απ ό τους Madness.

Γιατί ο διαχωρισμός της μουσικής σε είδη, σε υποείδη, σε περιόδους κλπ. είναι καλός και θεμιτός για τη διευκόλυνση της μελέτης της μουσικής, άντε και για τη διευκόλυνση του προσδιορισμού των προσωπικών μας προτιμήσεων. Ωστόσο, μία καλή μελωδία και ένα καλό τραγούδι είναι ανέντακτα. Όσο κι αν επιμένουμε να τα εντάσσουμε κάπου, όσο κι αν επιμένουμε να εκθειάζουμε ένα είδος μουσικής και να σνομπ άρουμε ένα άλλο. Ώσπου να καταλάβουμε ότι και τα δύο είδη (και όλα τα είδη) ανήκουν στη ΜΟΥΣΙΚΗ!! Κι η μουσική δεν χωράει σε καμία άλλη διαίρεση και υποδιαίρεση..

Τα φιλιά μου!

Ε.Α.

Μύθοι και αλήθειες για τα Video Games

Πολυσυζητημένο θέμα…

Ο πρώτος λόγος που με ώθησε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα είναι ότι τα Video Games συνδυάζουν μοναδικά την επιστήμη με την τέχνη!! Διότι, από τη μία, χρειάζονται επιστημονικές γνώσεις για να στήσεις τέτοιου είδους παιχνίδια, από την άλλη, χρειάζεται δημιουργικότητα και φαντασία για να κάνει κανείς ένα παιχνίδι ελκυστικό. Και η δημιουργικότητα και η φαντασία είναι βασικά χαρακτηριστικά της τέχνης!! Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι για την υπό διαπραγμάτευση 10η τέχνη, τα Video Games αποτελούν μία από τις επικρατέστερες υποψηφιότητες.

Ο δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη μου να υπερασπιστώ αυτό το είδος παιχνιδιού. Και δεν θα τα υπερασπιστώ ως gamer, γιατί δεν είμαι! Απλώς τυγχάνει να υπήρξα παρατηρητής των επικών φιλονικιών των αντιμαχόμενων στρατοπέδων και με κέρδισαν οι gamers. Όχι γιατί συμβαίνει αρκετοί από αυτούς να είναι καλοί μου φίλοι, μα γιατί, πιστεύω ότι όσοι μαίνονται αυτών των παιχνιδιών έχουν απόλυτα λανθασμένη προσέγγιση του θέματος και ανεπιτυχής επιχειρηματολογία.

Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα σε μια σειρά…

Με τον όρο Video Games εννοούμε κάθε τύπου ηλεκτρονικά παιχνίδια που υπάρχουν σε κινητά, κονσόλες, υπολογιστές… Οι βασικοί χρήστες των Video Games είναι τα παιδιά και οι έφηβοι, διότι η κινούμενη εικόνα και το εικονικό περιβάλλον διεγείρουν τη φαντασία τους περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι. Ωστόσο, είναι αρκετά δημοφιλή και στις ηλικίες των 20-35, και όχι μόνο. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι παρόλο που το κοινό των video games είναι ανδροκρατούμενο, το γυναικείο κοινό, αν και μικρό, ολοένα και αυξάνεται.

Οι φήμες λένε…

Το να κάθεσαι με τις ώρες μπροστά σε μία οθόνη και να πωρώνεσαι με ένα παιχνίδι φαντάζει χαζό και ενέχει πολλούς κινδύνους, ιδίως, για τα παιδιά που εθίζονται και δεν επικοινωνούν και αποξενώνονται και είναι και επικίνδυνο για την υγεία τους και δεν διαβάζουν τα μαθήματά τους… Άσε που σύμφωνα με τις γιαγιάδες αυτά τα ηλεκτρονικά είναι κατασκευάσματα του διαβόλου, και χίλια δυο άλλα που δεν αξίζει καν να τα αναφέρω…

Η αλήθεια είναι…

Ας ξεκινήσουμε με το θέμα του εθισμού: Όλα στη ζωή θέλουν μέτρο, όχι μόνο τα Video Games. Κι όταν, πριν κάτι αιώνες, ο Κλεόβουλος έλεγε «μέτρον άριστον» και ο Αριστοτέλης ανέλυε την έννοια της μεσότητας… ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ VIDEO GAMES!!! Δεν είναι λοιπόν τα Video Games που εθίζουν, είναι η τάση των ανθρώπων να δημιουργούν πυρήνες συνήθειας και εθισμού στη ζωή τους… (Αυτό που φταίει λοιπόν είναι ότι δεν ακούτε τις συμβουλές του φιλοσόφου!

Ας περάσουμε στα της εκπαίδευσης:

Ας υποθέσουμε ότι όντως είναι αρνητική επίδραση στη νέα γενιά. Λέω εγώ τώρα, τί είναι προτιμότερο; Να λογομαχεί κανείς με το παιδί του και να απαγορεύσει τη χρήση των Video Games ή να γίνει μία προσπάθεια από τους ειδήμονες να στρέψουν αυτήν την αγάπη των παιδιών στα Video Games προς όφελος της παιδείας τους; Τι θέλω να πω…

Για παράδειγμα, έχει παρατηρηθεί πως είθισται οι gamers να μιλάνε πολύ καλά αγγλικά γιατί το παιχνίδι τους δίνει το ΚΙΝΗΤΡΟ να ψάξουν και να μάθουν άγνωστες λέξεις και φράσεις για να περάσουν τα εμπόδια, επίπεδα and so forth!! Ακόμα, τους δίνει το ΚΙΝΗΤΡΟ να ερευνήσουν για θέματα και πρόσωπα που αναφέρονται στα παιχνίδια αυτά. Αν συνδυάσουμε αυτά με τις έρευνες που έχουν δείξει ότι ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΚΙΝΗΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ, καθώς και ότι η διδασκαλία μέσω του παιχνιδιού και δη με τη χρήση πολυμέσων είναι ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ και ίσως αποτελεί τον καλύτερο τρόπο εκμάθησης για μικρούς και μεγάλους θα πετυχαίναμε πολλά στο χώρο της εκπαίδευσης. Και δεν πρόκειται για κάτι νέο και πρωτοφανές στο εξωτερικό ήδη έχουν γίνει έρευνες και έχουν γραφτεί βιβλία, όπως το «Video Games & Εducation» του Harry J. Brown, και ήδη εκπαιδευτικοί τα έχουν συμπεριλάβει στη διδασκαλία τους!

Σάτιρα & Λογοκρισία

Κάθε εξουσία, κουλτούρα, θρησκεία κ.ο.κ. έχει τον δικό της τρόπο να αντιδρά σε κάθε κριτική και χλευασμό που δέχεται, η σάτιρα είθισται πρώτη να δέχεται τα βέλη της.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Τι γίνεται με τη λογοκρισία στη δική μας  χώρα;

Η σάτιρα καταπιάνεται με θέματα και πρόσωπα της επικαιρότητας χρησιμοποιώντας καυστική, επικριτική γλώσσα. Αυτό προκαλεί τις αντιδράσεις των θιγόμενων ατόμων και δη όταν αυτά τα πρόσωπα προέρχονται από τον πολιτικό χώρο. Έτσι, το μέσο αντίδρασης τους στην παντος τύπου σάτιρα υπήρξε ανέκαθεν η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα λογοκρισίας στη χώρα μας…

Μαρτυρίες προσπάθειας περιορισμού της σάτιρας έχουν καταγραφεί από την εποχή του Αριστοφάνη. Για παράδειγμα, μετά το 404 π .Χ., π ου η Αθήνα παραδίδεται στους Σπαρτιάτες και στην εξουσία έρχονται οι Τριάκοντα, ψηφίζεται νόμος για την κατάργηση της “παράβασις” στις κωμωδίες (το μέρος της κωμωδίας όπου οι υποκριτές απευθύνονται στο κοινό και σχολιάζουν την επικαιρότητα). Επίσης, οι Σπαρτιάτες είχαν απαγορεύσει την απαγγελία ποιημάτων του Αρχίλοχου στην πόλη τους, λόγω του σκωπτικού χαρακτήρα τους.

Αλλά και στη νεώτερη Ελλάδα η σάτιρα δεν γλύτωσε τα πυρά της λογοκρισίας. Στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος η σάτιρα άνθισε μέσα από την αντιπολιτευτική δημοσιογραφία, έτσι ψηφίζονται νόμοι για τον περιορισμό της (1831 επί Καποδίστρια και 1837 επί Όθωνος). Αξιοσημείωτο είναι ότι κάποιοι δημοσιογράφοι και συγγραφείς καταδικάστηκαν σε φυλάκιση ή σε καταβολή προστίμου εξαιτίας των σατιρικών τους κειμένων. Αν και το 1864 ψηφίστηκε νόμος περί ελευθερίας του τύπου και απαγόρευσης της λογοκρισίας, ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να εκφραστεί πραγματικά ελεύθερα, αφού κατά καιρούς επέβαλαν και πάλι αυστηρή λογοκρισία. Επίσης, εκτός από τις διώξεις που δέχτηκε η σάτιρα απ ό τους πολιτικούς, δεν γλύτωσε και από τους αφορισμούς της Εκκλησίας, με χαρακτηριστικά παραδείγματα να αποτελούν οι αφορισμοί σε συγγραφείς όπως Α. Λασκαράτος και Ν. Ροΐδης κατά τον 19ο αιώνα, και ο Νίκος Καζαντζάκης κατά τον 20ο αιώνα.

Ακόμα, δεν ήταν λίγες οι φορές που λογοκρίθηκαν θεατρικά έργα, ιδίως σκηνές από επιθεωρήσεις. Για παράδειγμα, το 1930 διενεργούνται διαδικασίες ώστε να ληφθούν νομοθετικά μέτρα για τις αισχρολογίες στις επιθεωρήσεις. Το 1956 στο θέατρο «Ακροπόλ» παρουσιάζεται η επιθεώρηση Σιγά και με το μαλακό για την οποία ασκήθηκε ποινική δίωξη στον διευθυντή του θεάτρου Α. Λαυρεντάκη, στον πρωταγωνιστή Β. Αυλωνίτη και στους τρεις συγγραφείς (Α. Γιαλαμά, Γ. Θίσβιου, Κ. Πρετεντέρη). Ο λόγος της δίωξης οφείλεται σε έγγραφο που έστειλαν απ ό την Αρχιεπισκοπ ή στο οποίο αναφέρεται ότι μία σκηνή της παράστασης είναι προσβλητική για τη θρησκεία καθώς ο ηθοποιός χρησιμοποιεί αποσπάσματα απ ό εκκλησιαστικά κείμενα. Τη λογοκρισία στη σάτιρα την απαντάμε ακόμα και στις μέρες μας, γεγονός που δείχνει τόσο την ενόχληση που προκαλεί το σκῶμμα, όσο και την κοινωνική ή/και πολιτική επιρροή που φαίνεται ότι μπορεί να ασκεί.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα προσπάθειας λογοκρισίας στο χώρο του θεάτρου είναι και οι αντιδράσεις που ξεσηκώνουν, από μία μερίδα πολιτών, οι παραστάσεις της Λένας Κιτσοπούλου.

“Από τα πανάρχαια χρόνια ο σατιρικός ακροβατεί στο σχοινί, που τεντώνουν από τη μια η λογοκρισία κι από την άλλη η νομιμότητα”.

446_1

Οι συγγραφείς σατιρικών έργων, ομολογουμένως, δημιουργούν πολλές αντιπάθειες και εχθρούς. Ποιοι είναι, όμως, οι λόγοι π ου οδηγούν σ’ αυτό το φαινόμενο; Ο πρώτος λόγος φαίνεται να είναι η γενικότερη τάση του ατόμου ή/και της κοινωνίας ολόκληρης να αντιδρά, συχνά αντανακλαστικά, όταν έρχεται αντιμέτωπος / αντιμέτωπη με τα ελαττώματά ή τα λάθη του / της. Τα οποία, σαφώς, έχουν διογκωθεί και κοινοποιηθεί μέσα απ ό τη σάτιρα. Ένας ακόμα λόγος είναι η επαναστατικότητα της σάτιρας, καθώς μέσα απ ό αυτή ασκείται κριτική στην καθεστηκυία τάξη. Η σάτιρα εναντιώνεται τόσο στην κοινωνική όσο και στην πολιτική ζωή της εποχής της, επισημαίνοντας τα κακώς κείμενά τους. Στην πολιτική, μάλιστα, ασκεί ένα είδος αντιπολίτευσης. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος λογοκρισίας της, ότι, δηλαδή, προκαλεί φόβο στους πολιτικούς, καθώς φωτίζει τα λάθη και τα ελαττώματά τους μέσα από την διόγκωση και την υπερβολή.

Ωστόσο – υπάρχει κι ένα “ωστόσο” πάντα…

Πότε τα βέλη της σάτιρας έχουν σκοπό να υποδείξουν πολιτικά λάθη και πότε να υπονομεύσουν πολιτικούς σκοπίμως;

Εδώ χρειάζεται, κατ’ αρχήν, η εύλογη προσοχή και οξύνοια του κοινού, ώστε να μην “πέσει στην παγίδα” και να μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από τη σκοπιμότητα. Επ ιπλέον, ο ίδιος ο σατιρικός, για να αποφύγει την υπόνοια της σκοπιμότητας, θα πρέπει να χρησιμοποιεί στο λόγο του – όσο υπερβολικός κι αθυρόστομος κι αν είναι – ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ. Άλλωστε, οφείλει να έχει ως βάση τον ορθολογισμό και όχι τον δογματισμό και το μίσος. Γιατί η σάτιρα δεν είναι π αρά η περίτρανη επιβεβαίωση της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης π ου προσφέρει η δημοκρατία! Όποιος, λοιπόν, συνειδητά κρύβεται κάτω απ ό τον μανδύα της για να υπονομεύσει σκοπίμως κάποιον είναι σαν να βάλλεται κατά της ίδιας της δημοκρατίας και των θεσμών της. Τέλος, όπως αναφέρει, ο Ian Jack η σάτιρα γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη για διαμαρτυρία και π ως αυτή η διαμαρτυρία εξελίχθηκε σε τέχνη. Οφείλουμε, λοιπόν, να δεχτούμε ότι η σάτιρα είναι τέχνη, δημιουργία, έκφραση, και στην τέχνη δεν θα έπρεπε να υπάρχει λογοκρισία.

sima_logokrisias_tileorasi_0

Αφήστε, λοιπόν, την τέχνη να κάνει τη δουλειά της ελεύθερα!!

πηγές: 1) Παπαϊωάννου, Β. 1965. Η σάτιρα στην αρχαία ελληνική και λατινική λογοτεχνία, Θεσσαλονίκη: Νικολαϊδη. 2) Καρζής, Θ. 2005. Η σάτιρα και η παγκόσμια ιστορία της: Από τους προγόνους του Αριστοφάνη μέχρι τους απογόνους του Σουρή, Αθήνα: Καστανιώτη. 3) Pollard, A. 1972. Σάτιρα: H Γλώσσα της Κριτικής, Αθήνα: Ερμής.

In a nutshell

«Το λακωνίζειν εστίν φιλοσοφείν», «λέω λίγα και καλά», «μιλάω όποτε και όσο χρειάζεται» και τόσα άλλα αποφθέγματα που εξάρουν τη συντομία του λόγου.

Όλα αυτά τα αποφθέγματα οι άνδρες τα εφαρμόζουν πιο εύκολα. Οι γυναίκες, συνήθως, είμαστε πιο ομιλητικές και αναλυτικές. Ίσως γι’ αυτό το πιο σύντομο ρεκόρ αλληλογραφίας (ή ανταλλαγής sms, όπως θα λέγαμε στη δική μας εποχή) έγινε μεταξύ δύο ανδρών. Του Γάλλου συγραφέα Victor Hugo και του εκδότη του.  (Ξέρω, δύσκολο να το πιστέψει κανείς, καθώς ο εν λόγω συγγραφέας μας άφησε ογκώδη έργα! Κι όμως!)

Η ιστορία, λοιπόν, έχει ως εξής:

Θέλοντας ο Victor Hugo να μάθει για τις πωλήσεις του βιβλίου του στέλνει στον εκδότη του το εξής:

?

(δηλαδή ένα απλό ερωτηματικό) και ο εκδότης απαντάει:

!

(δηλαδή με ένα απλό θαυμαστικό).

Ο εκδότης κατάλαβε ότι η ερώτηση αφορά τις πώλησεις και ο V. Hugo ότι οι πωλήσεις πάνε περίφημα!

Συνεννοήθηκαν οι άνθρωποι με δυο σημεία στίξης! Εμείς σήμερα με τόσα “μέσα” και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε!

Κι όμως, υπ άρχουν κι εκείνοι… οι λίγοι, οι ελάχιστοι  που η σχέση τους είναι τέτοια, όπου

αρκεί ένα βλέμμα, μια ματιά και τα έχουν όλα πει, τα έχουν όλα καταλάβει…

Υ.Σ. Ο V. Hugo, Γάλλος συγγραφέας, αποτελεί την πιο εξέχουσα φυσιογνωμία του Ρομαντισμού στη Γαλλία. Γνωστός είναι για τα έργα του ΟιΆθλιοι και η Παναγία των Παρισίων, οι τίτλοι είναι γνωστοί και από ταινίες που έχουν βασιστεί σε αυτά. Ωστόσο, έγραψε ποίηση και θέατρο, μάλιστα το θεατρικό του έργο Ερνάνης είναι ένα απ ό τα έργα σταθμούς στην ιστορία του θεάτρου και του κινήματος του ρομαντισμού.

Anime: “αποδομώντας τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια”

Τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια ή αλλιώς «Anime» (=όρος που χρησιμοποιούν στα Ιαπωνικά για τα κινούμενα σχέδια γενικά, ωστόσο, σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο anime χαρακτηρίζονται ειδικά τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια, καθώς παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και διαφέρουν αισθητά από τα υπόλοιπα κινούμενα σχέδια του είδους).

Τα πρώτα δείγματα ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων χρονολογούνται στα 1917. Τα οποία, αρχικά, δεν παρουσίαζαν τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν το είδος όπως είναι σε εμάς γνωστό σήμερα. Το χαρακτηριστικό στυλ των anime, δόθηκε από τον Osamu Tezuka τη δεκαετία του 1960 ⏬

Χαρακτηριστικά:

Το πρώτο και βασικό χαρακτηριστικό του είδους των Ιαπωνικών κινούμενων σχεδίων είναι ότι εξ αρχής κάλυπταν μεγάλη γκάμα θεματολογίας και δεν περιορίζονταν μόνο για παιδιά όπως συνέβαινε, αρχικά, αντίστοιχα στη Δύση. Το μεγάλο εύρος θεματολογίας τους και η μαζική παραγωγή τους δημιουργούν έριδες γι’ αυτά, καθώς με αφορμή ορισμένες θεματολογίες τους προκαλούν πολλούς να βάλλονται κατά του είδους και να καταλήγουν σε γενικεύσεις που σαφώς δεν ευσταθούν – γιατί;; Γιατί είναι γενικεύσεις!!!

Το δεύτερο χαρακτηριστικό τους έχει να κάνει με την ιδιαίτερη τεχνική σχεδιασμού τους: π.χ. τα μεγάλα μάτια με σκοπό να εκφράζονται ευκρινέστερα τα συναισθήματα των ηρώων, καθώς αυτά αποτελούν το βασικό μέσω έκφρασης των συναισθημάτων των χαρακτήρων. (Άλλωστε τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής, καθώς λένε). 😉

Τρίτο χαρακτηριστικό είναι το στυλιζάρισμα, δηλαδή, ο υπερβολικός τονισμός των κινήσεων, τα μαλλιά τους κ.α.

Τέταρτο χαρακτηριστικό: η ενδυμασία και γενικότερα το style!

Ως προς το χαρακτήρα, οι ήρωες από τη μια έχουν υπερφυσικές δυνάμεις και από την άλλη παρουσιάζουν ανθρωπομορφικά στοιχεία, δηλαδή, εν πολλοίς, έχουν συνήθειες απλές, καθημερινές όπως εμείς οι κοινοί θνητοί, π.χ, εργάζονται, φοιτούν σε σχολεία, ερωτεύονται, ονειρεύονται…  (Ακριβώς όπως οι Θεοί του Ολύμπου στα έργα του δικού μας, του Όμηρου).  Και φυσικά, όπως οι δικοί μας Θεοί του Ολύμπου, αλλά και όπως εμείς, οι κοινοί θνητοί, οι ήρωες των anime έχουν και τα δύο στοιχεία μέσα τους – το καλό και το κακό!

Για τους λάτρεις του είδους υπάρχουν εγχώρια site που μπορείτε να δείτε, να κατεβάσετε, να ενημερωθείτε κ.α. για τα anime, όπως: AnimePlanet.gr , Anime-Greek.com, http://animeshow.tv/

Εμείς σας προτείνουμε το «Death Note».


Σάτιρα νέας γενιάς…

Σάτιρα νέας γενιας…

Όμως, πριν μιλήσουμε για το σήμερα, ας δούμε πως φτάσαμε ως εδώ…

Η σάτιρα (κατά τη λατινική της ονομασία) ή το σκώμμα (κατά την αρχαιοελληνική ονομασία) είναι ένα είδος που εύκολα λατρεύει κανείς και ακόμα πιο εύκολα μισεί. Καθώς, αργά ή γρήγορα καθείς θα αναγνωρίσει στα λόγια του σατιριστή στοιχεία των δικών του ελαττωμάτων…

Ωστόσο, όσο η ζωή είναι άδικη κι όσο παραμένει άδικη, τόσο η σάτιρα θα επιβιώνει για να καταδεικνύει τα κακώς κείμενα και να μεγεθύνει τα ελαττώματα της κοινωνίας και ομάδων της κοινωνίας μας. Σκοπός της να τέρψει, να διδάξει, να επικρίνει, να χαλαρώσει και πάνω από όλα να προσφέρει ΓΕΛΙΟ.

Η σάτιρα είναι ελληνικό δημιούργημα, τα φαλλικά άσματα και η μεγαρίκη φάρσα αποτελούν τις πηγές προέλευσής της. Η σάτιρα είναι ένα από τα πιο ευέλικτα και μακροβιότερα είδη, καθώς προσαρμόζεται και εναρμονίζεται στην εκάστοτε εποχή διατηρώντας αναλλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά της, όπως άντληση θεματολογίας από την επικαιρότητα, βωμολοχία, χοντροκοπιά, σεξουαλικά υπονοούμενα, κοινωνική & πολιτική κριτική.

Ακόμα, εμφανίζεται σε πολλά διαφορετικά είδη, όπως λογοτεχνία, τραγούδια, δημοσιογραφία, ζωγραφική, θέατρο κ.α. Δημοφιλέστερο είδος στη χώρα μας αποτελεί η θεατρική σάτιρα. Τις απαρχές της τις συναντάμε την εποχή του Αριστοφάνη, με τον μεγάλο κωμικό να μας εκπλήσσει με τις ρηξικέλευθες ιδέες τους και τα καυστικά του σχόλια. Θα χρειαστεί να πάμε στα τέλη του 19ου αιώνα για να δούμε πάλι τη σάτιρα να αναβιώνει στο θεατρικό σανίδι, τότε που κάνει την εμφάνισή της η επιθεώρηση. Η επιθεώρηση – για άλλους δικαίως και για άλλους αδίκως – αποτελεί τη συνέχεια του Αριστοφάνη στη σύγχρονη εποχή.

Όλα αυτά ως τη δεκαετία του 1990 περίπου, όπου η επιθεώρηση “παίρνει” την κατιούσα και τα ηνία της σάτιρας περνάνε τώρα στην τηλεόραση. Εκπομπές, όπως “Μαλβίνα live”, “10 μικροί Μήτσοι”, “Α.Μ.Α.Ν.”, “Ράδιο Αρβύλα”, κ.α. κάνουν την εμφάνισή τους – με τα καλά και τα κακά τους – διατηρώντας, από τη μια, τα χαρακτηριστικά της σάτιρας και, από την άλλη, εκσυγχρονίζοντάς την εκμεταλλευόμενοι τα μέσα που τους παρείχε η πρόοδος της τεχνολογίας.

Φτάνοντας στον 21ο αιώνα βλέπουμε να επικρατουν το Stand Up Comedy και διαδικτυακές σατιρικές/κωμικές εκπομπές. Είναι γεγονός ότι τα κανάλια στο YouTube “αυξάνονται και πληθύνονται”, ωστόσο, δημοφιλέστερες είναι οι εκπομπές που συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της σάτιρας(άντληση θεματολογίας από την τρέχουσα επικαιρότητα, χοντροειδή αστεία, αισχρολογία, σεξουαλικά υπονοούμενα, κοινωνική κριτική).

Can you identify the audience?

Καθετί δημιουργικό, καλλιτεχνικό, αθλητικό και πάει λέγοντας… έχει «το κοινό» του, τους fans του.

Ως είθισται να λέγεται, το κοινό είναι αυτό που αποφασίζει τί θα δει, τί θα απορρίψει, τί θα εκθειάσει, τί θα «κράξει» and so on… Για πολλούς μάλιστα είναι ο αλάνθαστος κριτής – πφ, ναι καλά! Τι σκέφτονται μερικοί για να κερδίσουν την εύνοιά του!! Εμείς ας το χαρακτηρίσουμε καλύτερα ως τον ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΙΤΗ ή τον ΤΕΛΙΚΟ ΚΡΙΤΗ. Ας κρίνουμε, λοιπόν, για λίγο κι εμείς αυτόν τον κριτή, δηλαδή ας κρίνουμε τους εαυτούς μας, γιατί όλοι αποτελούμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κοινό σε κάτι… Όποιας ηλικίας κι αν είναι, σε όποιο φύλο κι αν ανήκει, όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντά του, χωρίζεται στις ίδιες πάντα κατηγορίες, δεν υπάρχει βέβαια καμία εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα γι’ αυτές! Μόνο φήμες που λένε… Ας δούμε, ωστόσο, μερικές βασικές:

ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΟΙΝΟ: Όλοι γκρινιάζουν για το δύσκολο / απαιτητικό κοινό, αλλά όλοι πασχίζουν να το κατακτήσουν… και ακόμα αναρωτιέμαι αν έχει καταλήξει κανείς στο αν έχει ή όχι γούστο αυτό το κοινό, αν είναι ή όχι σνομπ, αν και αν… Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πάντως, παρουσιάζει το γεγονός ότι στη χώρα μας η κατηγορία αυτή είθισται να αποκτά τοπικό χαρακτήρα!! Για παράδειγμα, η Ερμούπολη (Σύρος) κάποτε – 19ο αιώνα(ναι, τόσο πρόσφατα) – ήταν ένα από τα πολιτιστικά κέντρα της χώρας! Διαβάζοντας κανείς τον τύπο της εποχής εκείνης μαθαίνει πόσο μα πόσο δύσκολο / εκλεκτικό κοινό είχε η Σύρος. Σήμερα, οι φήμες λένε ότι οι Θεσσαλονικείς φέρουν τον τίτλο του δύσκολου / απαιτητικού κοινού… Όπως και να έχει, είναι γεγονός ότι αν μία καλλιτεχνική δουλειά γίνει αποδεκτή από ένα απαιτητικό κοινό η επιτυχία της είναι δεδομένη, και αυτό αρκεί για να επικροτούμε την ύπαρξή του!

ΤΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ: Είναι πολύ εύκολο να αντιληφθεί κανείς το ποιόν του κοινού αυτού με τα περισσεύματα αδρεναλίνης, αρκεί να αναλογιστεί το εξής: όσον αφορά τη χώρα μας αυτό το κοινό – νεανικό ως επί το πλείστον – έχει ένα κύριο αντιπροσωπευτικό δείγμα στο γυναικείο φύλο, θα αναφέρω μία και μόνη λέξη: «Σάκηηηηηη»…. Όλοι οι υπόλοιποι καλλιτέχνες που θαυμάζονται φανατικά είναι απλώς υποκατάστατα και οι fans τους δεν μπορούν να φτάσουν τα επίπεδα εκστασιασμού που παρουσιάζουν οι «ρουβίτσες». Από την άλλη, στο ανδρικό φύλο έχουμε τους κλασικούς τομείς: αθλητικά, video games, κ.α. Εδώ προβάδισμα στα επίπεδα τεστοστερόνης έχουν οι οπαδοί του ποδοσφαίρου και δη οι οπαδοί του ΠΑΟΚ ή μήπως του Ολυμπιακού; Ηard to say – καθώς οι φήμες λένε και οι απόψεις διίστανται…

ΤΟ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΚΟ ΚΟΙΝΟ: Ο όρος πλέον χρησιμοποιείται κυρίως υποτιμητικά, έχει εκπέσει… και κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι άδικο!! Κουλτουριάρικο είθισται να ορίζεται το κοινό που πηγαίνει σε κάτι μινιμαλιστικές εκθέσεις, σε παραστάσεις τύπου «Off-off Broadway», που είναι σνομπ και δήθεν, δεν εκτιμά τη λαϊκή τέχνη και εγώ δεν ξέρω τι άλλο!! Μέγα λάθος όλα αυτά!! Μάλιστα, κάτω από τη σκιά της υποτιμητικής αυτής χρήσης της λέξης τείνουμε να ξεχάσουμε την πραγματική έννοια του όρου και είναι κρίμα! Τι εννοώ με αυτό; Ας πούμε χονδρικά-χονδρικά ότι έχουμε δύο στρατόπεδα: Οι θεωρητικοί που ορίζουν ως κουλτούρα ότι εντοπίζεται σε υψηλά επεξεργασμένα προϊόντα της γνώσης και της τέχνης – χμ, μου φαίνεται βρήκα ποιοι ευθύνονται για την υποτιμητική χροιά που έχει πάρει ο όρος. Και οι θεωρητικοί που πιστεύουν ότι έχει να κάνει με τον τρόπο που κάποιος αισθάνεται, σκέφτεται και πράττει… Εγώ ψηφίζω τους δεύτερους, εσείς; Θέλω να πω πως η κουλτούρα είναι κάτι εύπλαστο, πολυπαραγοντικό και πολύπλοκο, έχει να κάνει εν πολλοίς με την κοινωνία, την εποχή, την ιστορία και μπλα μπλα μπλα…

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας… Λοιπόν, πέρα από τις οφθαλμοφανείς κατηγορίες που προανέφερα και όλη την πλάκα εν τέλει, κοινό έχουμε αποτελέσει και αποτελούμε και θα αποτελούμε όλοι! Ακόμα, μελέτες για το κοινό – για εμάς δηλαδή – γίνονται συχνά πυκνά, ιδίως από τις διαφημιστικές εταιρίες με απώτερο σκοπό, βέβαια, να μας χειραγωγήσουν, να μας κάνουν «πλύση εγκεφάλου», να, να, να… Το θέμα σαφώς είναι πιο σοβαρό από ότι φαίνεται αν το δει κανείς από αυτή τη σκοπιά και χρειάζεται προσοχή!! Γι’ αυτό να ένα tip για το τέλος:

ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΟΙΝΟ: Όχι και πολύ γνωστή κατηγορία – ε, αφού δεν προέκυψε από έρευνα καθώς τη δημιούργησα μόλις τώρα!! Λοιπόν, το σωστό κοινό είναι αυτό που παρακολουθεί τα σύγχρονα τεκταινόμενα, αυτό που γνωρίζει τα παρελθόντα (γιατί πώς θα κατανοήσεις το τώρα αν δεν ξέρεις το τότε;;!!). Αυτό που έχει γούστο και άποψη για διάφορα θέματα της τέχνης και του επιστητού. Ακόμα, είναι αυτό που δεν γίνεται απόλυτο, δεν φανατίζεται, δεν παρασύρεται και έχει μία όσο το δυνατόν αντικειμενική επιχειρηματολογία για να στηρίξει τα γούστα του. Εν ολίγοις, είναι το κοινό που έχει αναπτύξει κριτική ικανότητα και δεν πέφτει σε παγίδες και διαφημιστικά τρικ. Είναι, τέλος, το κοινό που είναι σε θέση να αποκομίσει πράγματα και από το πιο κακότροπο καλλιτέχνημα, γιατί και ένα τερατούργημα κάτι έχει να σου δώσει… Αν μη τι άλλο βελτιώνει το γούστο σου και την κρίση σου, αφού το απέρριψες!!