Αριστεία και Εκπαίδευση…

Η διαστρέβλωση της έννοιας «εγωισμός» από όσους είναι εναντίον της αριστείας:

Ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς και, καθώς, το καλοκαίρι απασχόλησε το θέμα της αριστείας, και μετά τις πρόσφατες αναφορές του κ. Γιαβρόγλου ότι «η αριστεία καλλιεργεί τον εγωισμό» (βλ. πρωτοσέλιδο Καθημερινής 10/09/2017). Ας δούμε πέντε σημεία που αποδεικνύουν την λανθασμένη άποψη όλων αυτών που βάλλονται κατά της αριστείας.

  1. Ο εγωισμός δεν ορίζεται ως μία απόλυτα αρνητική έννοια. «Εγωισμός» είναι μία θεωρία που έχει ως θεμελιώδη βάση το ενδιαφέρον για τον εαυτό μας. Αυτό το υποσυνείδητα κινούμενο αίσθημα αυτοσυντήρησης περιορίζεται από ηθικές αρχές, οι οποίες εξισορροπούν το ατομικό καλό με το καλό του κοινωνικού συνόλου, κι, έτσι, περιορίζεται η ενδεχόμενη αδικία που ίσως μπορούσε να προκαλέσει μία εγωιστική κίνηση.
  2. Χωρίς εγωισμό η ανθρωπότητα δε θα εξελίσσονταν, καθώς, ο εγωισμός θα αποτελεί πάντα την κινητήριο δύναμη της ανάπτυξης, της εφεύρεσης νέων πραγμάτων, κ.λπ. Έτσι, λοιπόν, ο εγωισμός αποτελεί την αφετηρία για να φτάσουμε στην αριστεία, κι όχι την αρνητική συνέπεια αυτής (όπως κάποιοι ισχυρίζονται).
  3. Η προσωπικότητα του καθενός και η ικανότητά του να βρει τη χρήση ισορροπία μεταξύ του εγωισμού και του αλτρουισμού προσδιορίζουν τη συμπεριφορά που θα αναπτύξει.
  4. Ο «υπέρμετρος εγωισμός» μπορεί να ταυτιστεί με τη φιλαυτία, την αλαζονεία κ.λπ. Έννοιες, όμως, που δεν ταυτίζονται ούτε με τον εγωισμό ούτε με την αριστεία.
  5. Τέλος, το μόνο που μπορεί να σκεφτεί κανείς για τα άτομα που είναι εναντίον της αριστείας είναι ότι δεν δύνανται να την κατακτήσουν (ίσως όχι λόγω ανικανότητας, μα λόγω αεργίας -κοινώς τεμπελιάς) και ζηλοφθούν τους πρόθυμους να προσπαθήσουν γι’ αυτήν, γιατί, εκ των πραγμάτων, και μόνο η προθυμία για προσπάθεια μερικών τους κάνει να φαντάζουν λίγοι και ανεπαρκείς. Άρα, μήπως όσοι κατηγορούν την αριστεία ότι προάγει τον εγωισμό, είναι οι ίδιοι, τελικά, «υπέρμετρα εγωιστές»/συμφεροντολόγοι, κοιτάζοντας μόνο το προσωπικό τους συμφέρον; Είναι αυτοί που επιθυμούν οι συμπολίτες τους να αποτελέσουν μία ενιαία μάζα, χωρίς προσωπικότητα και ατομικούς στόχους; Άλλωστε οι μάζες ελέγχονται καλύτερα από αυτούς που θέλουν να παραμείνουν στην εξουσία, ενώ γνωρίζουν ότι δε διαθέτουν τα προσόντα…

*καλή σχολική, ακαδημαϊκή χρονιά

κατάλογος

Μύθοι και αλήθειες για τα Video Games

Πολυσυζητημένο θέμα…

Ο πρώτος λόγος που με ώθησε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα είναι ότι τα Video Games συνδυάζουν μοναδικά την επιστήμη με την τέχνη!! Διότι, από τη μία, χρειάζονται επιστημονικές γνώσεις για να στήσεις τέτοιου είδους παιχνίδια, από την άλλη, χρειάζεται δημιουργικότητα και φαντασία για να κάνει κανείς ένα παιχνίδι ελκυστικό. Και η δημιουργικότητα και η φαντασία είναι βασικά χαρακτηριστικά της τέχνης!! Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι για την υπό διαπραγμάτευση 10η τέχνη, τα Video Games αποτελούν μία από τις επικρατέστερες υποψηφιότητες.

Ο δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη μου να υπερασπιστώ αυτό το είδος παιχνιδιού. Και δεν θα τα υπερασπιστώ ως gamer, γιατί δεν είμαι! Απλώς τυγχάνει να υπήρξα παρατηρητής των επικών φιλονικιών των αντιμαχόμενων στρατοπέδων και με κέρδισαν οι gamers. Όχι γιατί συμβαίνει αρκετοί από αυτούς να είναι καλοί μου φίλοι, μα γιατί, πιστεύω ότι όσοι μαίνονται αυτών των παιχνιδιών έχουν απόλυτα λανθασμένη προσέγγιση του θέματος και ανεπιτυχής επιχειρηματολογία.

Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα σε μια σειρά…

Με τον όρο Video Games εννοούμε κάθε τύπου ηλεκτρονικά παιχνίδια που υπάρχουν σε κινητά, κονσόλες, υπολογιστές… Οι βασικοί χρήστες των Video Games είναι τα παιδιά και οι έφηβοι, διότι η κινούμενη εικόνα και το εικονικό περιβάλλον διεγείρουν τη φαντασία τους περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι. Ωστόσο, είναι αρκετά δημοφιλή και στις ηλικίες των 20-35, και όχι μόνο. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι παρόλο που το κοινό των video games είναι ανδροκρατούμενο, το γυναικείο κοινό, αν και μικρό, ολοένα και αυξάνεται.

Οι φήμες λένε…

Το να κάθεσαι με τις ώρες μπροστά σε μία οθόνη και να πωρώνεσαι με ένα παιχνίδι φαντάζει χαζό και ενέχει πολλούς κινδύνους, ιδίως, για τα παιδιά που εθίζονται και δεν επικοινωνούν και αποξενώνονται και είναι και επικίνδυνο για την υγεία τους και δεν διαβάζουν τα μαθήματά τους… Άσε που σύμφωνα με τις γιαγιάδες αυτά τα ηλεκτρονικά είναι κατασκευάσματα του διαβόλου, και χίλια δυο άλλα που δεν αξίζει καν να τα αναφέρω…

Η αλήθεια είναι…

Ας ξεκινήσουμε με το θέμα του εθισμού: Όλα στη ζωή θέλουν μέτρο, όχι μόνο τα Video Games. Κι όταν, πριν κάτι αιώνες, ο Κλεόβουλος έλεγε «μέτρον άριστον» και ο Αριστοτέλης ανέλυε την έννοια της μεσότητας… ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ VIDEO GAMES!!! Δεν είναι λοιπόν τα Video Games που εθίζουν, είναι η τάση των ανθρώπων να δημιουργούν πυρήνες συνήθειας και εθισμού στη ζωή τους… (Αυτό που φταίει λοιπόν είναι ότι δεν ακούτε τις συμβουλές του φιλοσόφου!

Ας περάσουμε στα της εκπαίδευσης:

Ας υποθέσουμε ότι όντως είναι αρνητική επίδραση στη νέα γενιά. Λέω εγώ τώρα, τί είναι προτιμότερο; Να λογομαχεί κανείς με το παιδί του και να απαγορεύσει τη χρήση των Video Games ή να γίνει μία προσπάθεια από τους ειδήμονες να στρέψουν αυτήν την αγάπη των παιδιών στα Video Games προς όφελος της παιδείας τους; Τι θέλω να πω…

Για παράδειγμα, έχει παρατηρηθεί πως είθισται οι gamers να μιλάνε πολύ καλά αγγλικά γιατί το παιχνίδι τους δίνει το ΚΙΝΗΤΡΟ να ψάξουν και να μάθουν άγνωστες λέξεις και φράσεις για να περάσουν τα εμπόδια, επίπεδα and so forth!! Ακόμα, τους δίνει το ΚΙΝΗΤΡΟ να ερευνήσουν για θέματα και πρόσωπα που αναφέρονται στα παιχνίδια αυτά. Αν συνδυάσουμε αυτά με τις έρευνες που έχουν δείξει ότι ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΚΙΝΗΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ, καθώς και ότι η διδασκαλία μέσω του παιχνιδιού και δη με τη χρήση πολυμέσων είναι ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ και ίσως αποτελεί τον καλύτερο τρόπο εκμάθησης για μικρούς και μεγάλους θα πετυχαίναμε πολλά στο χώρο της εκπαίδευσης. Και δεν πρόκειται για κάτι νέο και πρωτοφανές στο εξωτερικό ήδη έχουν γίνει έρευνες και έχουν γραφτεί βιβλία, όπως το «Video Games & Εducation» του Harry J. Brown, και ήδη εκπαιδευτικοί τα έχουν συμπεριλάβει στη διδασκαλία τους!