Αντίο στον Σταύρο Τσιώλη…

Πεθανε στις 23/07 σε ηλικία 82 ετών, ένας σημαντικός Έλληνας σκηνοθέτης, αν και όχι τόσο γνωστός στο εύρη κοινό.

Γεννήθηκε το 1937 στην Τρίπολη. Σπούδασε στη σχολή Σταυράκου. Δούλεψε στο κινηματογράφο από το 1958, αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτη σε 54 ταινίες, τις περισσότερες στο πλευρό του Γ. Δαλιανίδη.

Στις ταινίες του διαφαίνεται πάντα το λεπτό χιούμορ του, χαρακτηριστικοί είναι πο αυτοσχεδιαστικοί διάλογοι και η προτίμηση σε ερασιτέχνες ηθοποιούς. Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα σενάριά του αποτελεί η περιπλάνηση.

Φιλμογραφία

– «Ο μικρός δραπέτης» (1969)

– «Πανικός» (1969):

Αξιοσημείωτη είναι η σκηνή καταδίωξης στη ταινία «πανικός», η οποία «βάζει τα γυαλιά» σε νέους Έλληνες σκηνοθέτες του σήμερα που παρά τα περισσότερα και καλύτερα ποιοτικώς τεχνικά μέσα, αλλά και περισσότερα χρήματα, δεν τα έχουν καταφέρει πολύ καλά με σκηνές καταδίωξης.

– «Ζούγκλα των πόλεων» (1970)

– «Κατάχρησις εξουσίας» (1971)

– «Μια τόσο μακρινή απουσία» (1985)

– «Σχετικά με το Βασίλη» (1986)

– «Ακατανίκητοι εραστές» (1988)

– «Έρωτας στη Χουρμαδιά» (1990)

– «Παρακαλώ γυναίκες, μην κλαίτε» (1992)

– «Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά» (1996)

– «Ας περιμένουν οι γυναίκες» (1998)

– «Φτάσαμεε!» (2004

Αντίο στον Γιώργο Παπαζήση….

Απεβίωσε άλλος ένας γνωστός ηθοποιός απο την εποχή του «χρυσού» ελληνικού κινηματογράφου…

Γεννημένος στην Αθήνα το 1938, έφυγε από τη ζωή στα 80 του χρόνια μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τιτίκα Στασινοπούλου.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του «Ελληνικού Ωδείου» και στη Μουσική Σχολή του Μ. Θεοφανίδη. Εκτος από υποκριτικό ταλέντο είχε και όμορφη φωνή. Μία από τις μουσικές επιτυχίες του ήταν:

Στη θεατρική σκηνή πρωτοεμφανίστηκε το 1961 στο έργο των Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Τα Κοκόρια των Δώδεκα». Στα χρόνια που ακολούθησαν διακρίθηκε ιδιαίτερα στο μουσικό θέατρο. Έναν χρόνο μετά, 1962, κάνει και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με την ταινία «Τέρμα τα Δίφραγκα». Συμμετείχε σε περίπου 36 ταινίες, διέπρεπε κυρίως στην κωμωδία και καθιερώθηκε στον ρόλο Κρητικού, με το όνομα «Μανωλιός».

“What’s in a name?”

Δημοκρατία Βόρειας Μακεδονίας…

Η αλήθεια είναι πως δεν ασχολήθηκα ποτέ ουσιαστικά με το ζήτημα του ονόματος των «Σκοπίων» ή -πλέον- «Βόρειας Μακεδονίας»… δε θεωρώ πως γνωρίζω καλά και σε βάθος την ιστορία της περιοχής, ωστόσο, πάντα «Σκόπια» ή «FYROM» άκουγα, και καπως έτσι φτάνουμε στην εμπειρία που έτυχε να ζήσω και στο να καταλήξω σε μια άποψη περί του ζητήματος.

Το 2015 συμμετείχα σε ένα κύκλο μαθημάτων στο εξωτερικό. Στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχαν άνθρωποι από διάφορες χώρες. Σιγά σιγά γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Ένα πρωί έφτασα την ίδια ώρα με έναν κύριο που επίσης παρακολουθούσε το πρόγραμμα. Ήταν γύρω στα 50, μελαχρινός, ευθυτενής, ευγενής (αρχικώς) και ιατρός στο επάγγελμα. Πιάσαμε την κουβέντα (στα Αγγλικά) για το πρόγραμμα και γιατί το παρακολουθούμε, κ.α. Κάποια στιγμή, με ρώτησε το όνομα μου, κι εγώ, αμέσως μετά τις συστάσεις, τον ρώτησα από ποια χώρα είναι. Και τότε για πρώτη φορά ακούω κάποιον να λέει: “I am from Macedonia”. Για λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησε το μυαλό μου, καθώς η ονομασία «Σκόπια» ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μου που -αρχικώς- δεν κατάλαβα, δεν μπόρεσα να έρθω στη θέση του και να σκεφτώ τα δικά του πιστεύω. Έτσι, αυθόρμητα και κοφτά του απαντάω: «You mean Thessaloniki, Greece». Και μου λέει με τη σειρά του: “You are from Greece, right?». «Yes, from an island, Crete”, απαντάω εγώ. Και μου λέει το προσβλητικό για εμένα: “You are not Greek”. Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ και να βιώνω η ίδια πλέον την εχθρική κατάσταση που επικρατεί μεταξύ των Ελλήνων της ελληνικής επικράτειας της Μακεδονίας και των «Σκοπιανών» ή, πλέον, «Βόρειων Μακεδόνων. Δεν απάντησα τίποτα αυτή τη φορά κι η συζήτηση σταμάτησε εκεί, συνεχίσαμε να περπατάμε χωρίς να μιλάμε.

Από τότε, και για το υπόλοιπο διάστημα λέγαμε απλώς μια καλημέρα, κανείς δεν κοίταζε τον άλλον με μίσος, μόνο με πίκρα (έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον)…

Σκεφτόμουν ότι η φράση του δεν με είχε εξοργίσει, αλλά με είχε πικράνει πολύ, αμφισβητούσε την ταυτότητά μου, τις ρίζες μου… κι εγώ αγαπώ αυτό που είμαι! Τότε συνειδητοποίησα ότι -σύμφωνα με τα δικά του πιστεύω- ουσιαστικά, τον είχα προσβάλει πρώτη εγώ με εκείνο το αυθόρμητο: “You mean Thessaloniki, Greece”, θεωρώντας υποσυνείδητα ότι το όνομα/τη λέξη «Μακεδονία» μόνο οι Έλληνες πολίτες μπορούν να χρησιμοποιούν.

Δεν μου αρέσει ο εθνικισμός, όμως για πρώτη φορά -τότε- τον ένιωσα στο πετσί μου, ήταν από άμυνα σε όσα έχω μάθει ζώντας στη χώρα που έτυχε να ζω. Το ίδιο ομως ισχύει και για όσους έτυχε να ζουν στα «Σκόπια» ή -πλέον- «Βόρεια Μακεδονία».

Μερικά θέματα, δυστυχώς, δεν μπορούν να λυθούν, ο δρόμος ήταν μονόδρομος, χαμένη υπόθεση για εμας…. όλες οι χώρες την αποκαλούν “Macedonia” χρόνια τωρα…. κι αφού δεν λύθηκε το ζήτημα όταν είμασταν δυνατότεροι και εκείνοι αριθμούσαν λιγότερα χρόνια ως ανεξάρτητη χώρα, αφού τότε επικράτησε ο λαϊκισμός αντι να πρυτανεύσει η λογική, τώρα και πάλι καλά να λέμε… Τα διπλωματικά λάθη έγιναν από τη δίκη μας πλευρά και γι αυτό ευθύνονται πολιτικοί-εκκλησία-πολίτες.

Τωρα, ίσως, καλό και βοηθητικό (συμφέρον για εμας) θα ήταν να προωθούσαν και να μάθαιναν και οι δυο μεριες ίδια τοπική ιστορία, να προσέγγιζαν αντικειμενικά -όσο γίνεται- το ζήτημα. Και αυτό θα έπρεπε να ήταν ενας όρος στις διαπραγματεύσεις μας. Αυτό θα ήταν κάτι που θα διασφάλιζε μελλοντικά τα καθέκαστα και θα απάλλασσε και τις δυο μεριές από εθνικιστικές τάσεις, και θα διασφάλιζε και μια «αντικειμενική αλήθεια»...

Ομως τώρα, έτσι έχουν τα πράγματα και όπως έγραψε κάποτε και ο Shakespeare:

«what’s in a name?«

Οποια κι αν είναι η ιστορία (όσο εύκολο ή δύσκολο κι αν είναι να τη βρούμε και να την μάθουμε) δεν μπορεί να σβηστεί ή να αλλάξει απλώς και μόνο από ένα όνομα… Άλλωστε, το ζητούμενο είναι να γράφει κανείς τη δική του ιστορία, κι όχι να αναζητά επιβεβαίωση της σημαντικότητάς του μέσω προγόνων δικών του ή μη…