Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι

Υπόθεση ✍️
Η Μίλντρεντ Χέιζ είναι η κεντρική ηρωίδα της ταινίας «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι» (Three Billboards outside Ebbing, Missouri) και τη συναντάμε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής της. Η κόρη της βρέθηκε νεκρή (τη βίασαν και την έκαψαν), ενώ οι έρευνες για τον δολοφόνο ήταν άκαρπες. Η Χέιζ αγανακτισμένη προσπαθεί να ενεργοποιήσει την αστυνομία. Έτσι νοικιάζει τρεις διαφημιστικές πινακίδες στις οποίες ζητά να αναγράφεται: «Βιαζόταν ενώ πέθαινε», «Καμία σύλληψη ακόμη;», «Πώς και έτσι, αστυνόμε Γουίλομπι;». Ταράσσοντας τόσο την αστυνομία όσο και την τοπική κοινωνία.
Ο αρχηγός της αστυνομίας, Μπιλ Γουίλομπι, έχει καρκίνο και λίγους μήνες αργότερα αυτοκτονεί. Σε γράμμα του τονίζει ότι δεν ευθύνεται η Χέιζ για την αυτοκτονία του, μάλιστα στη Χέιζ αναφέρει ότι θεωρεί έξυπνη την κίνησή της με τις πινακίδες, γι’ αυτό πληρώνει τον έναν μήνα ενοικίου τους.

Ο ρατσιστής αστυνόμος, Τζέισον Ντίξον, πέρα από τα προβλήματα που δημιουργεί σε διάφορα άτομα της τοπικής κοινωνίας, αποφασίζει να κάνει δύσκολη και τη ζωή της Χέιζ. Ενώ, ο πρώην άντρας της, Τσάρλι, πάει στο σπίτι της με τη νέα του σύντροφο και κατηγορεί τη γυναίκα του για τον θάνατο της κόρης τους και την απόφασή της να ενοικιάσει τις πινακίδες. Ο θάνατος του αρχηγού της αστυνομίας και τα γράμματα που αφήνει, βοηθάνε τους ήρωες να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική, να αντιληφθούν τις πραγματικές αιτίες της τόσης οργής τους, και να προσπαθήσουν να ελέγξουν την οργή αυτή.

Σκηνοθεσία🎬

Η σκηνοθεσία είναι επιβλητική και υπηρετεί το σενάριο, το οποίο μέσα από καλογραμμένους διαλόγους προχωρά σε ένα ψυχογράφημα των ηρώων, της κοινωνίας και της ανθρώπινης ζωής γενικότερα: αδικία – πόνος – οργή – αντίδραση – αποδοχή.
Αρχικά, παρουσιάζεται το τραγικό περιστατικό του φόνου μέσα από την οποία βλέπουμε πώς δρουν οι βασικοί ήρωες της ταινίας, έπειτα, λόγω αυτής της κατάστασης, αλλά και της αυτοκτονίας του αρχηγού της αστυνομίας, ο θυμός των ηρώων αρχίζει να ξεθυμαίνει, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι όλοι κουβαλάνε τον δικό τους σταυρό, ότι η ζωή -δυστυχώς- είναι άδικη, και πώς μερικές φορές η αδικία δεν μπορεί να τιμωρηθεί, λόγων των συγκυριών…
Ήρωες & Ερμηνείες🎎📓

Όλες οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, γι’ αυτό άλλωστε η ταινία έχει τρεις υποψηφιότητες στις κατηγορίας ερμηνείας στα Oscars. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα αποτελεί το φόντο και την αφορμή για να δούμε από κοντά καθημερινούς, απλούς πολίτες να αλληλεπιδρούν, ενώ ο καθένας τους κουβαλάει τον δικό του πόνο, τα δικά του απωθημένα, τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Μία μάνα, με παρουσιαστικό και χαρακτήρα σαν να έχει βγει από γούεστερν ή προετοιμάζεται για κάποια επανάσταση της εργατικής τάξης, έχασε άδικα την κόρη της. Αντιδρά, πότε με έξυπνες έλλογες κινήσεις και πότε με το θυμικό, την οργή που την οδηγούν σε άλογες αντιδράσεις.

Ο γιος της Χέιζ, που προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή του κουβαλώντας τον πόνο του, τις διαφωνίες της οικογένειάς του και το bullying.

Ο ευυπόληπτος αρχηγός της αστυνομίας με μία ιδανική οικογένεια, ο οποίος όμως πάσχει από καρκίνο.

Ο αστυνομικός, Ντίξον, που έχει μεγάλη εξάρτηση από τη μητέρα του, παράλληλα, έχει μίσος προς κάθε τί το διαφορετικό, έτσι, από τη θέση ισχύος που του δίνει η ιδιότητα του αστυνομικού, ασκεί βία.

Κοντά σε αυτούς βρισκονται και μερικοί πιο ήπιοι χαρακτήρας, που συγχωρούν και αποδέχονται. Ο διαφημιστής, η βοηθός του, και άλλοι, οι οποίοι συμβάλλουν στο να δοθούν επίσης κάποιοι κωμικοί τόνοι στην ταινία.

Στο τέλος δηλώνεται ότι στο Έμπινγκ η ομαλότητα και η ρουτίνα της καθημερινότητας θα επιστρέψει, και η Χέιζ θα περάσει από την οργή στην αποδοχή και τη συμφιλίωση με την τραγωδία της και την αδυναμία επίλυσής της. Η ταινία είναι και ένα έμμεσο διακριτικό σχόλιο σε όσα συμβαίνουν στην Αμερική μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Trailer:

Three Billboards outside Ebbing, Missouri – 2017
Σενάριο/ Σκηνοθεσία: Martin McDonagh
Είδος: Δραματική Διάρκεια: 115′

Έχει κερδίσει 4 χρυσές σφαίρες, είχε 7 υποψηφιότητες στα βραβεία των Oscars και απέσπασαν τα δυο, (8.3 IMDb).

Αδικημένες ταινίες στα Oscars

Σ’ αυτό το άρθρο μνημονεύονται πέντε ταινίες που θα έπρεπε να είχαν κερδίσει το βραβείο της κατηγορίας «Best Picture». Επιλέχθηκε μία ταινία από κάθε δεκαετία ως το 1970:


11η απονομήΗ μεγάλη χίμαιρα (La grande illusion) του Jean Renoir, 1937,  IMDb: 8.1

Η ταινία είναι masterpiece, ακόμα, είναι η 1η ξενόγλωσση ταινία που συμπεριλαμβάνεται στις υποψηφιότητες της κατηγορίας «Best Picture» της Ακαδημίας. ΕΧΑΣΕ από την ταινία του Frank Capra YouCan’tTakeItwithYou, η οποία είχε 6 υποψηφιότητες και απέσπασε 2 βραβεία. Εντάξει, ας έπαιρνε κάποιο άλλο, ας έμενε με ένα βραβείο, ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑ Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ.

19η απονομή

Μια υπέροχη ζωή (It’sAWonderfulLife) του FrankCarpa, 1946, IMDb: 8.6

Ήταν υποψήφιο σε 5 κατηγορίες… δεν πήρε κανένα βραβείο! Φαίνεται η Ακαδημία «έβγαλε την υποχρέωση» προς τον Carpa στη 10η απονομή.

31η απονομή

Δεσμώτης του ιλίγγου (Vertigo) του Alfred Hitchcoc, 1958, IMDb: 8.4

Δύο υποψηφιότητες, μηδέν βραβεία! Σημειωτέον, έχασε από το musical Gigi(IMDB: 6.9) το οποίο σάρωσε με 9 βραβεία! Εντάξει, καλογραμμένο και ωραίο musical, αλλά όχι για 9 βραβεία! Όχι να αφήσει πίσω το Vertigo!

37ηαπονομή

S.O.S. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb)του Stanley Kubrick, 1964, IMDb 8.5

Η ταινία είχε 4 υποψηφιότητες και στις τρεις έχασε από το musical My fair Lady (IMDB 7.9). Να σημειωθεί ότι το My fair Lady σάρωσε με 8 βραβεία εκείνη τη χρονιά! Δεν μπορούσαν το ένα να το δώσουν στον Kubrick; Τι να πείς!

49η απονομή

O ταξιτζής (Τaxi Driver) του Martin Scorsese, 1976, IMDb 8.5

H ταινία ήταν υποψήφια σε 4 κατηγορίες, όμως δεν απέσπασε κανένα βραβείο. Την ίδια χρονιά, η ταινία Rockyαπέσπασε 3 βραβεία -αδιαμφισβήτητα πολύ καλή ταινία το RockyΑπλώς ήθελα να σημειώσω -ακόμα μία φορά- ότι στην Ακαδημία δεν ξέρουν να ισορροπούν κάπως τα πράγματα…

5 ταινίες + 1 παρατήρηση

86η απονομή

Το έχουν επισημάνει πολλοί, αλλά ήθελα να επισημανθεί άλλη μία φορά.

Τον Matthew McConaughey τον λατρεύω, χάρηκα πολύ που κέρδισε oscar. Tο Wolf of Wall Street, 2013, (IMDB: 8.2), μπορεί να μην είναι του γούστου μου, αλλά άξιζε ένα βραβείο. Συγκεκριμένα, ο Leo το άξιζε! Τότε… κι όχι για την «βλακεία» ταινία και τον «χαζό» ρόλο που είχε τη χρονιά που το κέρδισε!

Έλεος, ώρες-ώρες αυτοί οι κριτές της Ακαδημίας… Είπαμε ουδείς αλάνθαστος (ή άσφαλτος -κατά μία αοιδό του ελληνικού πενταγράμμου), όμως, -πιστεύω- οι κριτές των oscars πρέπει να μπορούν να διακρίνουν, προβλέπουν, αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα και να μην πέφτουν σε τόσο μεγάλα ατοπήματα…